Vücudun İlk Enerji Kaynağı Nedir? İşte, Gülümseyerek Yanıtlayabileceğiniz Bir Soru
—
O An, Kafamda Bir Ampul Yanıyor
İzmir’de, bir yaz akşamıydı. Evet, yazın ortasında, deniz kenarında bir kafede oturuyordum ve yine arkadaşlarımla saçmalıyordum. Düşünceli, ama bir o kadar da gevşek bir şekilde, birden içimden bir soru geldi: “Vücudun ilk enerji kaynağı nedir?”
Yani, ben de 25 yaşında bir insanım, ama yine de bu soruyu ciddi ciddi soruyorum. Hani bir de sabah uyanınca beynimde, “Ooo bugüne de başladım!” tarzında bir zihin açıklığı yerine, zombi gibi yatağın kenarına yaslanarak ayılmaya çalışıyorum ya, işte o an tam da bununla ilgisi olabilir.
Evet, sevgili okur, bir anı anlatmam gerekirse: O sabah, “Ay bakim bu soruya bak ne kadar derin” diye düşünerek, 10 saniye boyunca “Vücudun ilk enerji kaynağı nedir?” sorusunu zihin fırtınası yapmaya başladım. Şimdi ben biraz ciddiye alırım ama dediğim gibi; sadece kafa dağıtma amacım yoktu. Biraz da “Bunun üzerine ne kadar çok düşünebilirim ki?” diye merak ettim.
—
İlk Çeyrek Saat: Kahvaltı ve Şekerli Enerji
Tabii ki bu sorunun cevabını ilk olarak şekerli bir şeyle ilişkilendirmemek imkansız. Yani, günün ilk saatlerinde, uyanırken bir bisküvi parçası ya da sabahları yediğim o harika tahinli pekmez karışımı olmasa, enerjim neredeyse sıfırlanır. Her sabah kalktığımda gözlerim tam açılmadan önce mutfağa gidiyorum ve bu enerji kaynağını, gayet ısrarcı bir şekilde, bir tür “ilk yardım” gibi tüketiyorum.
Yani, vücudun ilk enerji kaynağı nedir? diye soracak olursak, kahvaltıdaki ilk lokmam kesinlikle baş rolü oynar. Öyle ki, ne kadar uykusuz olursam olayım, bir çayı yudumlarken, o ilk ısırıkla birlikte birden hayata dönüşüm başlar. Şekeri yakalayıp vücuduma yollamak… Ah, bir de kahve eklenince tamamdır; enerji kaynağım, hücrelerime girmeye başlamıştır. Ama tabii bu soruyu düşünmek daha derin bir yere gitmeye başladı.
—
İkinci Perde: O Yavaş Yavaş Başlayan İçsel Gerilim
Bana sorarsanız, gerçekten sabah enerjisiyle ilgili bir soru sormak, 25 yaşında birinin yapacağı en normal şey olabilir. Ama hayır! Bu soruya kafa yormak birden bire bana içsel bir gerilim hissettirdi. Yani sabahları gerçekten uykusuzluğa mahkum kalmam çok fazla. Sabah 8’de uyanmaya kalksam, gözlerim öyle bir şekilde kapanıyor ki, her uyanışımda “Bir daha uyumak istemiyorum” diyorum. O kadar derin bir içsel boşluk ki bu… Ama bir saat sonra, şekerli bir şey yedikten sonra, bu içsel boşluk fark ediyorum ki enerji kaynağım yoksa hayatta kalamam.
Günlük hayatın zorlayıcı temposu ve odaklanma çabası, enerji kaynağının farkında olmamızı sağlıyor. Yani bir bakıyorsunuz öğlen, gözlerim bıçak gibi açılıyor, ama yine bir içsel kaynağa ihtiyacım oluyor. Yavaşça kendime dönüp, enerjimi bulmaya çalışıyorum. İşte o anda, birden iş arkadaşım Serhat gelip:
Serhat: “Bilmiyor musun? Vücudun ilk enerji kaynağı aslında… (bir saniye durur) CHİKOLATA!”
Ben bir yanda gülerek, o farkındalıkla onu dinledim, “Serhat, başka bir şey söyleme, kalbim kabul etmiyor.” İçsel enerji kaynağım ona o an hitap ediyordu.
—
Kahve mi? Şeker mi? Yoksa O Anın Sonuçları
Bana göre kahve, kesinlikle ikinci bir enerji kaynağı ama “ilk” değil. İlk enerji kaynağım, tabii ki şekerdir. Şekeri doğrudan almak… Hani o an… Gözlerimi açtım. Tamam, biraz abartabilirim ama genellikle o şekerli tatlara dayanamıyorum. Tabii bunun arkasındaki bilimsel gerçek de şudur: Şeker, kan şekerini hızla yükseltir ve bu da hücrelere enerji sağlar. Her ne kadar sağlıkçılar “aşırı şeker” konusunda uyarıyor olsa da, bu tatlı kaçamakları da hayatımın tam ortasında…
Bir akşam arkadaşımın yanına gitmiştim, ellerim şekerli bir tatlı için ellerimi ovuştururken, içimdeki canavarı besliyordum. Her ne kadar teorik olarak “doğal enerji kaynağımız” dediğimiz şey farklı olsa da, ben bir tatlı bağımlısıydım ve vücudum bu tatlıları kabul ediyordu. Çikolatayla gününü geçiren bir İzmir genci olarak, yerinde olsanız aynı şeyi siz de fark edersiniz.
—
Sonuç: Enerji Kaynağım Ne?
Sonunda, bu yazıyı bitirirken bir şey fark ettim: Vücudun ilk enerji kaynağı, hayatımızda farklı şekillerde bize ulaşabiliyor. Şeker, kahve, tatlılar… Birer yardımcımız. Ama sonrasında gerçekten de önemli olan o kaynağı keşfetmek ve vücudumuzun onu nasıl doğru kullandığını görmek.
Yani, enerjiyi aslında içsel olarak yönlendirmek, dışsal kaynaklardan bağımsız olarak da olabiliyor. Hem zihinsel hem de fiziksel olarak çalışabilmek için, küçük bir enerji kaynağı bulmak hayatta kalmamızın tek yolu olabilir. Hadi, kabul edelim: İlk kaynağımız yemek, şekerdir ama bence içsel motivasyon kaynağımız da bizlerin elindedir.
İzmir’de yaşıyorum, eğer bu yazıyı okurken hala şekeri yediyseniz, demek ki enerjiyi bulmuşsunuz. O anın farkındalığıyla yazıyı bitiriyorum. Şimdi gelin, biraz şekerli bir şeyler yiyelim ve o ilk enerji kaynağını kutlayalım!